Zwarte bladluis
De zwarte bladluis is een veelvoorkomende plaag in de moestuin. Hij tast onder andere sperziebonen, pronkbonen en suikerbieten aan, maar is vooral berucht op tuinbonen. De luizen vestigen zich meestal eerst in de zachte groeipunten van de plant. Van daaruit breiden ze zich snel uit over stengels en bladeren, waar ze plantensap zuigen en de groei remmen.
Een bladluisplaag verzwakt de plant en kan bovendien ziektes overbrengen. Ook laten luizen honingdauw achter, waarop schimmels zich kunnen ontwikkelen. Toch is bladluis niet alleen maar negatief: ze vormen ook voedsel voor lieveheersbeestjes, gaasvliegen en andere nuttige insecten. Het gaat dus vooral om het beheersbaar houden van de aantallen.
Gelukkig zijn er eenvoudige, natuurvriendelijke manieren om in te grijpen. Wanneer de tuinbonen voldoende lengte hebben bereikt, kun je het sappige topje uitbreken. Daar zitten de meeste luizen en zo rem je de verdere verspreiding direct.
Daarnaast helpt het om bonenkruid of dille tussen de tuinbonen te planten. Deze kruiden trekken natuurlijke vijanden van bladluizen aan en maken de omgeving minder aantrekkelijk voor de luizen zelf.
Ook ongegist brandnetelgier kan effectief zijn. Dit versterkt de plant en werkt ontmoedigend voor bladluizen, zonder het natuurlijke evenwicht te verstoren.
Door regelmatig te controleren en op tijd in te grijpen, voorkom je dat zwarte bladluis de overhand krijgt en blijven je planten gezond en productief.